Zajęcia adaptacyjne

Dziecko idzie do przedszkola

Czego rodzice robić nie powinni czyli pierwsze dni w przedszkolu
Pierwsze dni w przedszkolu wiążą się zwykle z zachwianiem poczucia bezpieczeństwa. Dziecko boi się nie tylko tego co go spotka, ale przede wszystkim tego, że mama nie wróci. Dlatego dobrze jest przez pierwsze dni zabierać dziecko nieco wcześniej, jeśli to możliwe – po obiedzie, jeśli nie- zaraz po podwieczorku. Bardzo stresująca jest dla malucha sytuacja, gdy większość dzieci poszła już do domu, a on jeszcze nie.

Czego rodzice robić nie powinni:
– Straszyć dziecko przedszkolem („Poczekaj no, już pani w przedszkolu nauczy cię porządku !”).
– Posyłać do przedszkola dziecka, które nigdy dotąd nie zostawało bez mamy – taki początek skazany jest z góry na niepowodzenie.
– Zaglądać po pożegnaniu do sali, by sprawdzić czy dziecko się bawi. Jeśli nasza pociecha to zauważy, resztę dnia spędzi przy drzwiach, bo skoro mama zajrzała raz, to może jeszcze raz zajrzy.
– Dzwonić do przedszkola z pytaniem jak sobie radzi nasza pociecha. Zwykle jest tak, że rodzice niepokoją się dużo bardziej niż ich dzieci. Dziecko po 10 – 15 minutach rozgląda się wokoło i zaczyna bawić, za to mama bardzo zdenerwowana dzwoni kilkakrotnie do przedszkola, by się upewnić, jakie jest samopoczucie jej dziecka. Każdy telefon to konieczność wyjścia z sali wychowawczyni, a więc dodatkowe zachwianie i tak już mocno nadszarpniętego poczucia bezpieczeństwa.
– Poddawać się ! Jeśli rodzice wzruszeni łzami bądź zdenerwowaniem i tupaniem swojej latorośli zdecydują się zostawić dziecko,, jeszcze tylko dzisiaj” w domu, jest to sygnał dla małego inteligenta, aby jeszcze bardziej demonstrować swoje niezadowolenie. Zwykle jest tak, że jedno ustępstwo rodzica sprawia, że wcześniej czy później dziecko postawi na swoim i zostanie w domu na dłużej.

Pamiętaj, że nawet, jeśli znajdziesz idealne przedszkole i dobrze przygotujesz dziecko, i tak Twój maluch ma prawo wyrażać sprzeciw i niezadowolenie – w końcu w jego życiu zaszła radykalna zmiana i potrzeba czasu, aby ją zaakceptował.

Jeśli przetrwacie pierwszy miesiąc, dalej będzie już z górki i tylko patrzeć jak Twój maluch z przejęciem opowie Ci o swych pierwszych przyjaźniach.

Pierwsze dni w przedszkolu
My – rodzice w miarę możliwości bądźmy spokojni i zdecydowani, nasz niepokój może udzielić się dziecku.
– Dajmy dziecku ukochaną maskotkę w rękę. Dobrze jest też przypiąć dziecku plakietkę z imieniem, na pewno poczuje się lepiej, gdy pani zwróci się do niego Kasiu lub Stasiu, niż dziewczynko czy chłopczyku.
– Drogę do przedszkola możemy odbyć ze znajomym dzieckiem chętnie chodzącym do tego samego przedszkola.
– Powiedzmy dziecku, kiedy i kto po nie przyjdzie, zapewnijmy je o naszej miłości. I o tym, że nie zostaje tu do nocy, że na pewno mama go odbierze.
– Pożegnajmy się z dzieckiem już w szatni, szybko, i bez łez.
– Przyjdźmy po dziecko punktualnie i wręczmy mu mały prezent z okazji zostania przedszkolakiem.
– Chwalmy dziecko za jego dzielność i umiejętność radzenia sobie w każdej sytuacji. Jeśli dziecko bardzo płakało, powiedzmy mu, że wszyscy ludzie denerwują się trochę i boją robiąc coś pierwszy raz, ale po kilku dniach czują się pewniej – tak będzie i z nim.

Okres adaptacji przebiega różnie, jedno dziecko po tygodniu ma już najgorsze za sobą, inne swój trudny czas zaczyna dopiero po miesiącu (i to też jest normalne) – bo dopiero wtedy zrozumiało i w pełni odczuło, że pewien etap skończył się bezpowrotnie, a ono wolałoby żeby było tak jak dawniej.

Sposoby przygotowania dziecka do przedszkola
– Czytanie opowiadań, których bohaterowie chodzą do przedszkola.

– Oglądania Domowego Przedszkola w TV z odpowiednim komentarzem.

– Rozmowy o przedszkolu ze znajomym dzieckiem, które lubi chodzić do przedszkola.

– Opowieści rodziców jak to było, gdy oni chodzili do przedszkola.

– Uświadomienie dziecku zalet przedszkola – wielu nowych kolegów do zabawy, dużo zabawek, wychowawczyni, która zna ciekawe zabawy, wierszyki i piosenki, (ale bez przesady, nie chcemy przecież, żeby potem się rozczarowało).

– Poinformowanie dziecka, dlaczego będzie chodzić do przedszkola, (np. bo mama musi iść do pracy i rodzice zdecydowali, że w przedszkolu dziecko będzie miało najlepszą opiekę; niektóre dzieci przyjmują argument, że mama chodzi do pracy, tata chodzi do pracy i dziecko ma swoją pracę, czyli przedszkole).

– Wspólne kupowanie wyprawki dla przyszłego przedszkolaka.

– Ćwiczenie z dzieckiem samoobsługi! Dotąd było tak, że mama lepiej znała potrzeby dziecka niż ono same, reagowała nie tylko na słowa, ale i na gesty. W nowej sytuacji dziecko często ma problem żeby wyartykułować swoje potrzeby, dlatego ważne jest, aby umiało (a chociaż podejmowało próby), by je zaspokoić. Dużo łatwiej adaptują się dzieci samodzielne, niż te zależne od dorosłych.

– Uczestniczenie w zebraniu rodziców nowo przyjętych dzieci (w wielu przedszkolach panuje dobry zwyczaj ich organizowania). Jest to świetna okazja, aby się wzajemnie poznać, zebrać informacje o dzieciach i życiu przedszkola. Dobrze byłoby nawiązać kontakt z rodzicami innego dziecka z tej grupy i zapoznać bliżej swoje pociechy. Gdy dziecko wchodząc do nowej grupy rówieśników i zna, chociaż jedną osobę, może mu to bardzo ułatwić te pierwsze trudne dni.

Dziecko powinno być przygotowywane stopniowo, nie róbmy wszystkiego na raz, rozciągnijmy ten proces w czasie, aby mogło oswoić się z myślą o tym, że pójdzie do przedszkola.

Czy dziecko dojrzało do pójścia do przedszkola ?
Zazwyczaj dzieci osiągają tę dojrzałość między 3 a 4 rokiem życia. Zależy to od tempa ich indywidualnego rozwoju oraz doświadczeń. Zdarza się, że najbliższe osoby (babcia, mama) swoim zachowaniem przeszkadzają dziecku w osiągnięciu dojrzałości.

Dziecko dojrzało do pójścia do przedszkola gdy:
– dobrze znosi nieobecność mamy (zostaje pod opieką innych członków rodziny lub znajomych osób);
– z własnej inicjatywy oddala się od mamy, nie trzyma się kurczowo jej spódnicy (na spacerze odchodzi daleko nie oglądając się na mamę, potrafi samo odnaleźć drogę do domu);
– potrafi wykonać proste czynności samoobsługowe – zgłaszanie potrzeby fizjologicznej i samodzielne korzystanie z toalety, mycie rąk, podciąganie rajstop, zakładanie koszulki i luźnego sweterka, rozpoznawanie swoich ubrań, samodzielne jedzenie łyżką i picie z kubeczka.

Wymagania jakie stawia przedszkole w zakresie samoobsługi sprowadzają się do:
– komunikowania potrzeb fizjologicznych,
– umiejętności zdjęcia i podciągnięcia majteczek,
– korzystania z papieru toaletowego,
– umiejętności umycia rąk mydłem i wytarcia w ręcznik,
– umiejętności samodzielnego jedzenia (posługiwania się łyżką i widelcem) a także gryzienia !
– samodzielnego ubierania i rozbierania się dziecka (przynajmniej podejmowania takich prób).

CELE OGÓLNE

    • adaptacja do przedszkola dzieci nowych
    • poznanie imion dzieci i rodziców podczas wspólnych zabaw, integracja dzieci i rodziców
    • nawiązanie kontaktu z dziećmi i ich rodzicami
    • oswojenie dzieci z nowym otoczeniem, nauczycielkami
    • wzbudzenie zaufania do nauczyciela
    • zapewnienie poczucia bezpieczeństwa podczas pobytu w przedszkolu
    • wprowadzenie miłej i przyjaznej atmosfery, pełnej radości i zaufania
    • zachęcanie do wspólnej zabawy
    • poznanie sali, łazienki i szatni grupy 3 latków
    • ułatwienie dzieciom przekroczenia progu przedszkole /dom
    • zmniejszenie lęku i eliminowanie stresu u dzieci i ich rodziców przed nowym i nieznanym otoczeniem
    • poznawanie dzieci w zabawie dowolnej oraz inicjowanej przez nauczyciela
    • poznawanie oczekiwań dzieci i rodziców wobec placówki
    • możliwość pokazania elementów pracy opiekuńczo-wychowawczej i dydaktycznej
    • poznawanie rodziców w działaniu i zabawie z własnym dzieckiem
    • przygotowanie rodziców do udzielania dziecku wsparcia psychicznego i pomocy w procesie przystosowania.
    • CELE OPERACYJNE, DZIECKO
      • zna imiona kolegów, koleżanek
      • zapoznaje się z nowym otoczeniem, swoją nauczycielką
      • czuje się bezpieczne
      • spędza czas w miłej atmosferze i jest chętne do zabawy
      • wie, gdzie jest jego sala, łazienka i szatnia

METODY

      • słowne: rozmowa, pogadanka, wierszyk, wyjaśnienie, objaśnienie
      • czynne (zadaniowe): zadań stawianych do wykonania, ćwiczenia praktyczne
      • kierowane aktywnością dzieci
      • poglądowe: pokaz, demonstracja

FORMY

      • grupowa
      • pary
      • indywidualna

ŚRODKI DYDAKTYCZNE

      • etykietki z imionami,
      • piłka,
      • pluszowy miś,
      • kolorowanki,
      • kredki,
      • kartki,
      • chusta animacyjna
      • balony
      • ciastka, owoce, soki, woda

PRZEBIEG ZAJĘCIA

1) Przywitanie rodziców i dzieci, wręczenie im wyciętych z taśmy samoprzylepnej naklejek – etykietek z imieniem dziecka

2) Powitanie dzieci:

      • Witam wszystkich, którzy dzisiaj chętnie przyszli do przedszkola (nauczycielka macha do dzieci ręką, a dzieci jej odpowiadają)
      • Witam tych, którzy trochę nie chcieli przyjść do przedszkola
      • Witam wszystkich, którzy mają dobry humor
      • Witam wszystkich, którzy mają trochę zły humor
      • Witam wszystkich, którzy chcą się z nami bawić

3) zabawa integracyjna „Podaj swoje dłonie”

Podaj proszę  swoje dłonie i uśmiechnij się ha,ha

Podaj proszę swoje imię zabawimy się

      • Rodzice wraz z dziećmi stoją w kole (rodzic za dzieckiem) podczas śpiewania podają dziecku misia. Dziecko, które ma misia mówi swoje imię. Zabawa trwa do momentu prezentacji wszystkich uczestników.

4) Zabawa balonikami

      • Dzieci dokonują wyboru balonika. Podają go rodzicowi, którego zadaniem jest jego nadmuchać. Dzieci dopingują swoich rodziców.
      • Dzieci stają naprzeciwko swoich rodziców. Każde z nich ma przed sobą nadmuchany balonik. Dzieci dmuchają tak, aby balonik przesuwał się do przodu w stronę rodzica. Następnie zamiana ról – rodzic dmucha w stronę swojego dziecka

5) Zabawa „Misie”

      • Dzieci tańczą z rodzicami, śpiewając piosenkę i naśladując ruchy misiów:

Ty i ja, ty i ja, ty i ja – obracają się dookoła

Misie szare, misie szare obydwa – pokazują na siebie

I kochają się te misie, przytulają swoje pysie – przytulają się do siebie i głaszczą po głowie.

Misie szare, misie szare obydwa – obracają się dookoła.

      • Następnie dzieci wymieniają się parami.

6) Rysowane wierszyki

      • Nauczycielka mówi i rysuje na kartce. Rodzic rysuje razem z dzieckiem trzymając rękę dziecka w swojej, potem jest wodzenie palcem po narysowanym zwierzaku przy drugim mówieniu wiersza.

„Jeż”

Dla każdego, kto chce zwierza,

narysuje dzisiaj jeża,

najpierw kreskę i półkole,

w środku kolec, kolec, kolec,

kolec, kolec, kolec,

potem oko, no i nos,

w sali mamy jeży stos.

 

„Słoneczko dla kolegi”

Najpierw jedno duże koło,

Potem kreski rób dokoła,

Kreska duża potem mała

I promyków masa cała.

Jeszcze buzia uśmiechnięta

I śmiejące się oczęta.

 

7) Zabawy z chustą animacyjną

      • „Kolorowe motyle”- dzieci – motyle wykonują polecenia: przebiegają pod chustą, biegają za chustą, siadają na chuście.
      • „Sztorm” – dzieci wrzucają na chustę lekkie statki z papieru, poruszają chustą tak aby statki pływały
      • „Kto się schował?” – Uczestnicy stoją w kręgu z zamkniętymi oczami trzymając chustę na wysokości pasa. Prowadząca wybiera jedną osobę, która wchodzi pod chustę. Następnie wszyscy otwierają oczy i zgadują, kto jest pod chustą.

 8) Zabawy ruchowe; metoda W. Sherborne

      • „Witanie się różnymi częściami ciała” – chodzimy po całej sali na gwizdek dzieci słuchają nauczyciela którą częścią ciała mają się przywitać z sąsiadem
      • „Kołyska” – rodzic siedzi na podłodze, dziecko wtulone pomiędzy nogi i ręce; delikatnie się kołyszą
      • „Tunel” – rodzice stoją po obwodzie koła robiąc z nóg tunel, dzieci przechodzą kolejno pod tunelem
      • „Taniec robotów” – dziecko staje na nogach dorosłego i wspólnie tańczą w rytm muzyki
      • „Plecaki” – rodzic i dziecko siedzą tyłem do siebie i pocierają się wzajemnie plecami
      • „Skała” – rodzic siedzi mocno podparty o podłogę, a dziecko stara się przesunąć skałę

9) Pudełko ze zwierzątkami

      • Rodzice siedzą po Turecku, dzieci siedzą u rodzica. Na hasło: „Z pudełka wychodzą ……… „ ( nauczyciel podaje zwierzątko: pies, kot, ptaszek, wąż, słoń, kura, krówka, motylek, itp. ) a dzieci starają się je naśladować. Na hasło: „Zamykamy pudełko” – dzieci wracają do rodzica

10) „Dreszczyk” – masażyki relaksacyjne

Dziecko siedzi przed rodzicem i rodzic rysuje mu na plecach

      • Tędy płynie rzeczka, (ruch falisty od głowy do bioder),
      • idzie pani na szpileczkach, (stukanie palcami wskazującymi wzdłuż kręgosłupa),
      • tu przebiegły konie – patataj, (stukanie piąstkami wzdłuż kręgosłupa),
      • tędy przeszły słonie, (klepanie dłońmi ułożonymi w kształcie łódeczki),
      • a tu idzie szczypaweczka, (leciutkie szczypanie od krzyża do głowy),
      • zaświeciły dwa słoneczka, (dłonie otwarte, palce złączone, masaż spiralny),
      • spadł drobniutki deszczyk, (lekkie pukanie wszystkimi palcami),
      • czy przeszedł cię dreszczyk? (lekkie szczypanie szyi).

11) „Masaż z myszką”

Rodzic klęka za leżącym na brzuchu dzieckiem, ujmuje jego nogę i ugina w kolanie. Nauczycielka mówi tekst, a dorosły ilustruje go ruchami dłoni na łydce ugiętej nogi (zawsze od pięty do kolana).

      • Cichutko, cichutko w puszystej kurteczce,
      • Chodziła raz myszka po gładkiej półeczce (powolne głaskanie)
      • Znalazła ser żółty, ząbkami go jadła (powolne, lekkie ściskanie, szczypanie)
      • Strzepnęła okruszki (szybkie klepanie, strzepywanie)
      • W kąciku usiadła, okruszki zebrała,
      • Ząbkami je zjadła (powolne ściskanie)
      • Po gładkiej półeczce chodziła w kurteczce ( głaskanie).

Wspólny poczęstunek i zabawa